دنیای اقتصاد ۱ ساعت پیش

خنثی در یک هفته در انتظار نتیجه

پشتپرده نفوذ اقتصادی ابوظبی در بریتانیا سقوط حکومت حسنی مبارک در سال ۲۰۱۱ و نگرانی امارات از گسترش نفوذ اخوانالمسلمین، دولت بریتانیا را وادار کرد تا برای حفظ قراردادهای کلان تسلیحاتی، بسترهای سرمایهگذاری پرسودی را برای ابوظبی فراهم کند. اما چرا؟ محمد مرسی، جانشین مبارک و از رهبران اخوانالمسلمین، دشمن قسمخورده امارات بود؛ کشوری که حاکمانش از پیشروی اسلامگراییِ مرسی بیم داشتند. امارات بهعنوان یک متحد کلیدی غرب، معتقد [و البته نگران] بود که دولت دیوید کامرون در بریتانیا موضعی قوی در برابر اخوانالمسلمین ندارد و به وزیران بریتانیایی هشدار داد که اگر اقدامی نکنند، ممکن است قراردادهای تسلیحاتی چندمیلیارد پوندی را لغو کند. این اقدام به واگذاری گسترده اراضی و املاک در منچستر به شیخ منصور بنزاید، مالک باشگاه منچسترسیتی، منجر شد؛ بهطوریکه داراییهای اماراتی در این شهر تا سال ۲۰۲۳ به وسعت ۲۶۰ زمین فوتبال رسید. قراردادهای کلانی مانند «منچستر لایف» و توافقنامههای همکاری میان شورای شهر منچستر و ابوظبی، چهره این شهر را دگرگون کرد و پروژههای عظیمی نظیر مسکنسازی، هتلهای مجلل و سرمایهگذاریهای پژوهشی را رقم زد. با این وجود، این شکوفایی اقتصادی در کنار محرومیت شدید در محلههای مجاور، فاصله طبقاتی عمیقی ایجاد کرده و نگرانیهایی را درباره اتکای بیش از حد مدل توسعه منچستر به جریانهای مالی بینالمللی برانگیخته است. کارشناسان هشدار میدهند که این تضادها در دوران بحران هزینه زندگی، پتانسیل ایجاد ناآرامی و نارضایتی عمومی را به همراه دارد.