وقتی رأیدهنده آمریکایی بهای نقد امنیت را در جایگاه سوخت میپردازد رأیدهنده هزینه سنگین و نقد سوخت را در لحظه میپردازد اما منفعت نسیه دولت را نمیپذیرد در آستانه انتخابات میاندورهای آمریکا، بهای بنزین و گازوئیل در دوره ریاستجمهوری ترامپ از دوره بایدن فراتر رفته و به عامل اصلی نارضایتی عمومی و تهدیدی برای جایگاه حزب حاکم تبدیل شده است. اگرچه برخی کارشناسان معتقدند با تعدیل تورمی، آمریکاییها بیشترین سهم تاریخی درآمد خود را خرج بنزین نمیکنند، اما رأیدهندگان با عدد روی تابلوی جایگاه سوخت حساب میکنند نه نرخ تورم. جنگ با ایران و جنگ اوکراین، موجب شده تا آمریکاییها بالاترین بهای جنگ را بپردازند؛ بهطوریکه میانگین هزینهکرد اضافی هر خانوار در آمریکا ۴۷۱ دلار بیشتر از میانگین جهانی ثبت شده است. اتکا به خودروهای شخصی کمبازده و مسافتهای طولانی نیز این آسیبپذیری ساختاری را تشدید کرده و انتظارات تورمی را بالا برده است. دولت ترامپ وعده داده است که با پایان درگیریها قیمتها بهشدت کاهش مییابد و به افزایش صادرات نفت خاورمیانه استناد میکند؛ با این حال، تخلیه ذخایر، ریسکهای امنیتی و کمبود فرآوردههای پالایششده مانع از افت قیمتها شده است. از منظر اقتصادی و سیاسی، رأیدهنده هزینه سنگین و نقد سوخت را در لحظه میپردازد اما منفعت نسیه دولت را نمیپذیرد. این شکاف میان هزینههای ملموس زندگی و وعدههای امنیتی، محبوبیت ترامپ را به پایینترین سطح یعنی ۳۱ درصد رسانده و چشمانداز انتخابات ۳ نوامبر را تیره کرده است.
