دنیای اقتصاد ۳ ساعت پیش

خنثی در یک هفته در انتظار نتیجه

چین به دنبال سلطه بر جهان نیست کسری غفوری در محافل سیاسی و فناوری غرب، چین همچون ببری در کمین تصویر میشود که برای بلعیدن دموکراسیهای لیبرال و به دست گرفتن سکان جهان خیز برداشته است. هشدارها درباره پیشتازی احتمالی چین در هوش مصنوعی تا آنجا پیش رفته که اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، گفته است «اگر چین پیروز شود، دیگر فردایی در کار نخواهد بود.» اما این روایت از چین واقعیت دارد یا تنها برسازیای برای توجیه رقابتهای جدید است؟ یا چیزی میان این دو؟ نگاه حزب کمونیست چین به جهان، بهمراتب درونگراتر از تصورات رایج است. این جهانبینی بیش از آنکه بر مداخله نظامی در نقاط دوردست جهان متمرکز باشد، زیر سایه «قرن تحقیر» شکل گرفته است، دورانی که چین طعم تلخ دخالت بیگانگان و فروپاشی نظم داخلی را چشید. به همین خاطر، تمام هموغمِ حزب حاکم، حفظ «نظم» در برابر «آشوب» است. برای پکن، حل مسئله تایوان نه پروژهای برای جهانگشایی، که گامی حیاتی برای تضمین ثبات و احیای عظمت ملی است. رهبران چین برخلاف رویکرد مداخلهجویانه کلاسیک، ترجیح میدهند از درگیری نظامی مستقیم بپرهیزند. آنها بهجای لشکرکشی، به تاکتیکهای «منطقه خاکستری» و جنگهای حقوقی روی آوردهاند تا فشار بر تایوان را بهتدریج افزایش دهند. بخشی از این اقدامات زمینه را برای قرنطینه دریایی جزیره با خونریزی کمتر فراهم میکند. پکن بهخوبی میداند که غرق شدن در باتلاق یک جنگ پرهزینه، میتواند رویای توسعه اقتصادیاش را بر باد دهد. آیا غرب درگیرِ ترسهای اغراقآمیز خود شده است یا چین در حالِ پیشبردِ آرام و بیسروصدای نقشهای است که جهان را به محیطی متفاوت تبدیل میکند؟